27 - « 1 » ابن شهرآشوب نقل كرده است ، وقتى كه آن حضرت به نماز مىايستاد ، رنگش تغيير مىكرد و لرزه بر اندامش مىافتاد و دگرگون مىشد ؛ چه بسا كسى كه وارد نبود از حال او مىپرسيد ، مىفرمود : « مىخواهم در برابر پادشاه با عظمتى بايستم ! » و چنان بود كه در حال نماز به چيز ديگرى توجه نداشت و هيچ چيزى را به خاطر اشتغال به نماز نمىشنيد . « 2 » 28 - همو مىنويسد : يكى از فرزندان امام سجّاد عليه السلام شبى به زمين افتاد و دستش شكست ، اهل منزل فرياد برآوردند ، همسايه‌ها آمدند و شكسته بند آوردند ، دست كودك را بست در حالى كه او از درد مىناليد و هيچ كدام از اين سروصداها را امام عليه السلام نمىشنيد ، صبح كه شد ديد دست بچه به گردنش بسته است ، پرسيد : « اين چيست ؟ » به اطلاع آن حضرت رساندند . « 3 » 29 - مىگويد : آتش سوزيى در خانه‌اى كه آن حضرت در حال سجده بود اتفاق افتاد ، افراد مىگفتند : يابن رسول اللَّه ! آتش ! آتش ! ولى آن حضرت سر از سجده بلند نكرد تا آتش را خاموش كردند . و پس از نشست امام عليه السلام از او پرسيدند كه چه چيز شما را مانع از توجه به آتش سوزى شد ؟ فرمود : « آتش بزرگتر مرا از آن بازداشت ! » « 4 »

--> ( 1 ) - شماره‌هاى 20 تا 26 به ترتيب از اعلام الورى : ص 255 ، و بقيه از مناقب : 2 / 250 بى زياده و كم‌همان احاديث 36 و 38 و 55 از بخش سيرهء امام و شماره 10 و بخش اول شمارهء 12 از باب بخشندگى و پارسايى . . . بود - با اين تفاوت كه در شماره 25 آمده است : كيسه‌اى از خاك تربت حسين همراه داشت - م . ( 2 ) - مناقب : 2 / 251 . ( 3 ) - همان . ( 4 ) - همان : 2 / 252 .